De Splitsing op de Berg – Leiderschap voorbij het bekende pad

Hij stond stil.
Niet omdat hij het wilde, maar omdat iets hem stilzette.
Halverwege de berg, zijn schoenen stevig geplant op een verweerd stuk steen. De wind trok langs zijn gezicht, ruw en eerlijk. Achter hem lagen de paden die hij kende – resultaatgericht, alles onder controle, efficiënt. Paden waar hij goed in was geworden.
Voor hem: het onbekende. Geen duidelijke markering, geen strategie, geen overzicht. Alleen een richting die diep vanbinnen riep.

Hij had een goede baan, een team dat presteerde, een reputatie die stond.
Maar steeds vaker voelde hij zich afgesneden van zichzelf. Alsof hij zijn leiderschap wel kon spelen, maar het niet meer kon voelen.
Hij was moe van het presteren zonder betekenis. Van elke dag in zijn hoofd zitten, terwijl zijn lijf signalen gaf die hij niet leerde verstaan.
En nu stond hij hier. Op een symbolisch kruispunt dat geen navigatie kende — behalve het zachte, indringende fluisteren van zijn innerlijk kompas.

Hij kneep zijn ogen samen. Daar, verderop in de vallei, ving hij een glimp op.
Een beeld van zichzelf. Niet zoals hij nu was, maar zoals hij zou kunnen zijn.
Vrij. Volledig in verbinding, met zichzelf en zijn omgeving. Niet opgejaagd, maar gedragen.
Zijn pas…anders. Met de berg mee bewegen in plaats van ertegenin.
Zijn ogen stralen rust uit, zijn adem diep, zijn houding belichaamt vertrouwen.

Dan, alsof zijn brein het hem nog één keer wilde laten voelen, flitste het oude beeld voorbij.
Hij – in dezelfde omgeving – maar verstrakt. Schouders opgetrokken. Kaak gespannen. Altijd vooruit, altijd bewijzen, altijd onder spanning. En even voelde dat beeld nog krachtig.
Bekend.
Maar niet kloppend.

Hij sloot zijn ogen.
In die stilte voelde hij zijn voeten.
De druk van zijn hielen op de grond. Zijn ademhaling.
Hij bracht het beeld van zichzelf, zoals hij wil zijn, dichterbij. Liet het groter worden. Helderder. Dichter in zijn lijf.
Hij hoorde de stappen, voelde de wind zoals die bij hem hoorde.
Een diepe ademhaling. Een verschuiving.

Het oude beeld vervaagde. Alsof het zijn kracht verloor.
Wat overbleef was richting. Geen zekerheden, maar een helder weten.
Hij opende zijn ogen.
De berg was niet veranderd.
Hij wel.

---

🔍 Reflectie

Waar ben jij op dit moment op jouw pad als leider?
Sta je op een kruispunt waar het oude niet meer werkt, maar het nieuwe nog geen vaste vorm heeft?
Misschien herken je dat er beelden in je hoofd zijn die blijven trekken — gewoontes, verwachtingen, overtuigingen — terwijl je lijf iets anders fluistert. Iets zachters. Iets wijzers.

Wat als je daar niet langer van hoeft weg te lopen?

Wat als je stil kan staan. Kijken. Voelen. En dan een eerste stap zetten — niet omdat je moet, maar omdat het klopt.
Omdat iets in jou allang weet welke richting je op wil.
Omdat jouw innerlijk kompas al spreekt, en jij het weer durft te horen.

---

🌿 Een uitnodiging

Op 2 juli, bij Buitenplaats De Burgwal te Leusden, creëer ik ruimte voor precies dat moment.
Een ochtend waarin jij de drukte van buiten loslaat en naar binnen keert.
Niet om te zoeken naar antwoorden in je hoofd — maar om je lijf, je adem, je beweging weer als gids te ervaren.
We gaan vertragen, verdiepen en verstillen. Zodat jij kunt herinneren wat je eigenlijk al wist.

Het is geen training. Geen prestatie.
Het is een ontmoeting met jezelf, en met dat stille weten dat je richting geeft.

Voel je dat het tijd is?
Dan ben je van harte welkom bij de workshop ‘Innerlijk Kompas’.
Misschien is dit wel jouw moment om de stap te zetten die alles verandert — van binnenuit.

👉 Lees hier meer of meld je direct aan